Ελληνικη Εταιρεια Ηθικης Ελληνικη εταιρια ηθικης - Ελληνική εταιρία ηθικής ταυτότητα καταστατικό δραστηριότητα επικοινωνία
www.ethics.gr & www.ithiki.gr
Βρίσκεστε εδώ: αρχική σελίδα - » Νέα, Δελτία Τύπου
Ταυτότητα
 
Καταστατικό
 
Δραστηριότητα
 
Ηθική, Περιοδικό Φιλοσοφίας
 
Νέα, Δελτία Τύπου
 
Αρθρογραφία
 
Σύνδεσμοι
 
Επικοινωνία
 
 
εγγραφή μελών
Αν επιθυμείτε να εγγραφείτε ως τακτικό μέλος στην Ελληνική Εταιρεία Ηθικής, μπορείτε να κατεβάσετε την αίτηση εγγραφής.

Κατόπιν καλείστε να την αποστείλετε με fax στο 210.5753121 ή με email στο aitiseis@ethics.gr. Έπειτα θα επικοινωνήσουμε μαζί σας.

 
αναζήτηση

 

πληκτρολογείστε λέξεις ή φράσεις κλειδιά για να βρείτε το περιεχόμενο που επιθυμείτε.
 
 
 
Ελληνική Εταιρεία Ηθικής
  ΕΚΤΥΠΩΣΙΜΗ ΕΚΔΟΣΗ
Πρόγραμμα Ημερίδας: Η Ηθική Φιλοσοφία της Ελληνικής Διασποράς

Τετάρτη 10 Μαρτίου 2010 : Κεντρικό Κτήριο Πανεπιστημίου Αθηνών, Νέο Αμφιθέατρο. Ώρες 17:00 - 21:00

Πρόγραμμα:

17.30 – 18. 00 Εγγραφή

18.05 – 18.15  Προσφώνηση Θ. Ν. Πελεγρίνη, Προέδρου του Τμήματος Φιλοσοφίας-Παιδαγωγικής-Ψυχολογίας και της Ελληνικής Εταιρείας Ηθικής                      

Ομιλίες:    

Α΄ ΣΥΝΕΔΡΙΑ

                
Προεδρείο: Π. Πανταζάκος , Ε. Πρωτοπαπαδάκης

18.15 – 18. 40
Λ. Κουλουμπαρίτσης: «Το πρόβλημα της ηθικής οδύνης στη σύγχρονη τεχνικο-οικονομική δομή»

18. 40 – 19.05
Ι. Δελλής: «Η ηθική φιλοσοφία στον Ραφαήλ Δήμου»

19.05 – 19.30
Γρ. Καραφύλλης: «Η Ηθική στον Βησσαρίωνα και τον Ιώσηπο Μοισιόδακα»

19.30 – 19.50: Συζήτηση


Β΄ ΣΥΝΕΔΡΙΑ

Προεδρείο: B. Νικολαΐδου-Κυριανίδου , Γ. Πολίτης

19.55 – 20.20
Β. Σολωμού-Παπανικολάου : «Ο Σωκράτης στη θεώρηση του Αλέξανδρου Νεχαμά»

20.20 – 20.45
Σ. Φουρνάρος: «Σωκρατικοί απόηχοι στον Αρίστιππο τον Κυρηναίο και τον Γρηγόρη Βλαστό: ηδονή και ακοσμικότητα»

20.45 – 21.00: Συζήτηση


Περιλήψεις: 

Λ. Κουλουμπαρίτσης: «Το πρόβλημα της ηθικής οδύνης στη σύγχρονη τεχνικο-οικονομική δομή»

Στις σχέσεις του ανθρώπου με τον κόσμο –σχέσεις που μεταμορφώνονται ιστορικά– δημιουργούνται φυσικοί πόνοι και ψυχικές και ηθικές οδύνες εξ αιτίας των πιέσεων (φυσικών, οικογενειακών, κοινωνικών, επαγγελματικών, ιδεολογικών, πολιτισμικών, κτλ.), που κάθε άνθρωπος αντιμετωπίζει με  διάφορες μορφές έκφρασης. Αυτές εξαρτώνται από τον τρόπο ζωής και την παιδεία που επέλεξε μέσα από τη μεταφυσική δομή που τον διέπει. Η σύγχρονη τεχνικο-οικονομική δομή, η οποία αντικατέστησε σταδιακά τη μεσαιωνική δομή, όπου κυριαρχούσε το Θείο, προσδιορίζοντας τις πράξεις και τα πράγματα με τον ιερό παράγοντα, χαρακτηρίζεται κυρίως από την εμπορευσιμότητα, την οποία πλαισιώνουν οι τεχνικο-

οικονομικοί και δημοσιονομικοί παράγοντες.  Κάθε πράγμα (αντικείμενο, εικόνα, πράξη κ.λπ.) που καταναλώνεται, είναι αποτέλεσμα πολυπλόκων διαδικασιών, όπου οι τεχνικο-οικονομικές διαστάσεις αλληλοεμπλέκονται με πόνους και οδύνες (όχι μόνο ο κόπος, αλλά και ψυχικές και ηθικές πιέσεις, όπως η εκμετάλλευση, η αβεβαιότητα, ο ανταγωνισμός, μέχρι και την πρόκληση που καταλήγει σε πόλεμο). Η ίδια η κατανάλωση που σήμερα έχει ενισχυθεί με τις νέες τεχνολογίες, προκαλεί το αίσθημα της έλλειψης, το οποίο έχει ψυχικές επιπτώσεις. Η ηθική οδύνη διαχέεται παντού, σε κάθε πράγμα και σε κάθε πράξη, και υπονομεύει καθημερινά τη ζωή μας. Ίσως, όμως, και η μεγαλύτερη, και ίσως η πιο κρυφή, διάσταση της ηθικής οδύνης να έγκειται στην αποδοχή ή στην αποβολή της τεχνικο-οικονομικής δομής, όπως τούτο διακρίνεται σήμερα στις στάσεις απέναντι στην παγκοσμιοποίηση.


Γρ. Καραφύλλης: «Η ηθική στον Βησσαρίωνα και τον Ιώσηπο Μοισιόδακα»

Προβάλλεται το ζήτημα της ηθικής στην Νεοελληνική Φιλοσοφία και επικεντρώνεται σε δύο σημαντικούς φιλοσόφους – λογίους που συγγράφουν κατά την κάμψη του ελληνικού κόσμου το 1453 και την προετοιμασία της εθνεγερσίας κατά τον 18ο αι. αντίστοιχα. Ειδικότερα καταγράφονται οι θέσεις και οι αναλύσεις του Βησσαρίωνα που οριοθετούν τον κόσμο που φεύγει και σηματοδοτούν το ηθικό πλαίσιο ενός κόσμου πουν έρχεται. Νηφάλιος πλατωνιστής, μέσα στην απόλυτη φιλοσοφική αριστοτελική επικράτεια του ευρωπαϊκού κόσμου, λειτουργεί ως ορόσημο. Στο ίδιο γενικό πνεύμα μιας φιλοσοφικής ανοικτότητας, και χωρίς αξιολογικές αντιστοιχίσεις, ο φιλόσοφος του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, Ιώσηπος Μοισιόδαξ, προσλαμβάνει και προβάλλει το νέο αξιακό σύστημα του Διαφωτισμού. Η απελευθέρωση του ανθρώπου από τις

οποιεσδήποτε καταναγκαστικές δεσμεύσεις και η προβολή των νέων ηθικών και κοινωνικών αξιών που διέπουν την κοινωνία και τον άνθρωπο είναι το δικό του motto. Ο διεσπαρμένος ελληνικός κόσμος κατά τον 15ο αι. φωτίζει τη Δύση και φωτίζεται απ’ αυτή κατά τον 18ο αιώνα.          

Β. Σολωμού-Παπανικολάου: «Ο Σωκράτης στη θεώρηση του Αλέξανδρου Νεχαμά»

Σκοπός της ανακοίνωσης αυτής είναι η σκιαγράφηση της ερευνητικής πορείας του Νεχαμά στην προσπάθειά του για αποκρυπτογράφηση της αινιγματικής μορφής του Σωκράτη και, γενικότερα, η κατάδειξη της συμβολής του Νεχαμά στις σωκρατικές σπουδές. Στηριζόμενος κυρίως στους αποκαλούμενους «σωκρατικούς διαλόγους» του Πλάτωνα, ο Νεχαμάς αρχικά φαίνεται ότι τους θεωρεί αξιόπιστη μαρτυρία για την ανασυγκρότηση της προσωπικότητας και της φιλοσοφίας του ιστορικού Σωκράτη. Στα ύστερα όμως έργα του μεταβάλλει γνώμη και προσχωρεί στη θέση την οποία και άλλοι ως τώρα έχουν υποστηρίξει, ότι δηλαδή ο Σωκράτης του Πλάτωνα σε καμιά περίπτωση δεν συμπίπτει με τον Σωκράτη της ιστορίας, αλλά αποτελεί μια «λογοτεχνική μορφή» και, επομένως, «έναν χαρακτήρα της μυθοπλασίας».


Σ. Φουρνάρος: «Σωκρατικοί απόηχοι στον Αρίστιππο τον Κυρηναίο και τον Γρηγόρη Βλαστό: ηδονή και ακοσμικότητα»

Αν και φαίνεται παράξενο, οι δύο ετερόκλητες ηθικές προσεγγίσεις, της ηδονής και της ακοσμικότητας, διαμορφώθηκαν εν αναφορά προς τη σωκρατική φιλοσοφία, στο βαθμό, βέβαια, που μπορούμε να την γνωρίζουμε, χωρίς να αναφερόμαστε στον πλατωνικό Σωκράτη. Είναι, ασφαλώς, αξιοπερίεργος ο μετασχηματισμός σωκρατικών φιλοσοφικών ναμάτων, όπως λ.χ. περί της οικουμενικής υφής της ηθικής συμπεριφοράς των ανθρώπων και της αξίας του ελέγχου των πεποιθήσεων, σε ηδονιστική θεωρία εκ μέρους του Αρίστιππου του Κυρηναίου του πρεσβύτερου. Άλλο τόσο αξιοπερίεργη, ταυτόχρονα όμως και προκλητική, είναι και η ηθικού περιεχομένου θέση περί του ακοσμικού Σωκράτη, την οποία αναπτύσσει στον 20ό αιώνα ο Γρηγόρης Βλαστός. Κατά τη διερεύνηση του ζητήματος της αιτίας διαμόρφωσης των δύο αυτών ηθικών προσεγγίσεων, ο πυρήνας της απάντησης εντοπίζεται, αφ’ ενός, στη σωκρατική αφετηρία των αντιλήψεων του Αρίστιππου, και, αφ’ ετέρου, στην ερμηνευτική οπτική του Βλαστού έναντι του σωκρατικού ζητήματος, σκοπός της οποίας ήταν να έρθει στο προσκήνιο η «καθαρή», ιστορική και μη πλατωνική, μορφή του Σωκράτη.

 



 
(c) Ελληνική Εταιρεία Ηθικής
Ανάπτυξη, Φιλοξενία: Hyper Center